Η ιστορική ομιλία του Steve Jobs στο Πανεπιστήμιο του Stanford!

Η ιστορική ομιλία του Steve Jobs στο Πανεπιστήμιο του Stanford!

Όταν ήμουν 17 χρονών, διάβασα ένα απόφθεγμα που έλεγε: «αν ζεις την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία σου, κάποια μέρα θα έχεις δίκιο.»

Μου έκανε τρομερή εντύπωση και από τότε, τα τελευταία 33 χρόνια, κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη κάθε πρωί και τον ρωτάω: «αν σήμερα ήταν η τελευταία μετά της ζωής μου, θα ήθελα να κάνω αυτό που θα κάνω σήμερα;» Όταν η απάντηση ήταν όχι, για κάποιες μέρες στην σειρά, ήξερα πως έπρεπε να αλλάξω κάτι.

Το να θυμάμαι πως θα πεθάνω σύντομα, ήταν το πιο χρήσιμο εργαλείο που χρησιμοποίησα ποτέ μου, ώστε να παίρνω τις μεγάλες αποφάσεις της ζωής μου. Σχεδόν όλα τα πράγματα στη ζωή, όλες οι προσδοκίες, η περηφάνια, ο φόβος της ντροπής και της αποτυχίας, χάνονται μπροστά στον θάνατο αφήνοντας πίσω μόνο αυτά που έχουν πραγματική σημασία.

Το να θυμάμαι πως θα πεθάνω σύντομα, είναι ο καλύτερος τρόπος που ξέρω, για να αποφεύγω την παγίδα του να σκέφτομαι πως έχω κάτι να χάσω. Είσαι ήδη γυμνός και εκτεθειμένος. Δεν υπάρχει λόγος, να μην ακολουθήσεις την καρδιά σου.

Σχεδόν έναν χρόνο πριν, διαγνώστηκα με καρκίνο. Μου έκαναν ακτινογραφία στις 7:30 το πρωί, η οποία έδειξε ξεκάθαρα έναν όγκο στο πάγκρεας μου. Δεν ήξερα καν, τι είναι το πάγκρεας. Οι γιατροί μου είπαν, πως αυτό το είδος καρκίνου, είναι από αυτά που δεν θεραπεύονται και πως δεν έπρεπε να περιμένω να ζήσω περισσότερο από 3 με 6 μήνες.

Ο γιατρός μου με συμβούλεψε να πάω σπίτι και να βάλω τις υποχρεώσεις μου σε τάξη, εννοώντας πως πρέπει να προετοιμαστώ να πεθάνω. Σημαίνει πως πρέπει να πεις στα παιδιά σου τα πάντα. Νομίζεις πως έχεις μπροστά σου 10 χρόνια για να τους τα πεις, όμως έχεις μόνο μερικούς μήνες. Σημαίνει πως πρέπει να τα έχεις όλα τακτοποιημένα, ώστε να είναι όσο το δυνατόν ευκολότερο για την οικογένεια σου. Σημαίνει πως πρέπει να δώσεις τους αποχαιρετισμούς σου.

Έζησα με αυτή την διάγνωση για όλη την υπόλοιπη ημέρα. Το ίδιο απόγευμα, μου έκαναν βιοψία, στην οποία έχωσαν ένα ενδοσκόπιο στο λαιμό μου, μέσα από το στομάχι μου και τα έντερα. Έβαλαν μια βελόνα στο πάγκρεας, και αφαίρεσαν λίγο ιστό από τον όγκο. Ήμουν ναρκωμένος, όμως η γυναίκα μου που ήταν εκεί μου είπε πως όταν ο γιατρός είδε τα κύτταρα με το μικροσκόπιο, άρχισε να κλαίει, γιατί αποδείχτηκε πως είχα μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου, η οποία θεραπεύεται με επέμβαση. Έκανα την επέμβαση και ευτυχώς τώρα είμαι καλά.

Έφτασα πολύ κοντά στον θάνατο και ελπίζω να μην ξαναφτάσω τόσο κοντά για μερικές δεκαετίες ακόμα. Έχοντας πλέον ζήσει ένα τέτοιο συμβάν, μπορώ να σας πω το εξής, με μεγαλύτερη σιγουριά από όταν ο θάνατος ήταν για μένα μία χρήσιμη, όμως εντελώς φανταστική έννοια.

Κανένας δεν θέλει να πεθάνει. Ακόμα και αυτοί που θέλουν να πάνε στον παράδεισο, δεν θέλουν να πεθάνουν για να πάνε εκεί. Όμως, ο θάνατος είναι ο προορισμός που όλοι μας μοιραζόμαστε. Κανένας πότε δεν του ξέφυγε και έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα, γιατί ο θάνατος είναι πιθανότατα η καλύτερη εφεύρεση στον κόσμο.

Είναι ο διερμηνέας της αλλαγής. Παίρνει το παλιό, για να κάνει χώρο για το καινούριο. Τώρα, αυτό το νέο, είστε εσείς, όμως πριν το καταλάβετε, θα γίνετε το παλιό και θα πρέπει να κάνετε χώρο για το καινούριο.

Ο χρόνος σας είναι περιορισμένος, για αυτό μην τον σπαταλάτε ζώντας τη ζωή κάποιου άλλου. Μην αφήνετε τους άλλους να αποφασίζουν πως πρέπει να ζείτε την ζωή σας. Μην αφήνετε τις απόψεις των άλλων, να πνίξουν αυτό που βρίσκεται μέσα σας.

Το πιο σημαντικό από όλα, είναι να έχετε το θάρρος να ακολουθείτε την καρδιά και το ένστικτο σας, γιατί με κάποιον περίεργο τρόπο, ξέρουν ήδη, τι πραγματικά θέλετε να κάνετε στη ζωή σας. Όλα τα άλλα έρχονται δεύτερα.

~Steve Jobs~

Παναγιώτης Φάσσας

•Yachting Captain •Psychology student •Stategic intervention student at RMT usa •Toastmaster •Blogger •Bookaholic

Αφήστε μια απάντηση