Τα 5 σημαντικότερα μαθήματα ζωής, που πήρα τα τελευταία χρόνια. 1# μάθημα.

Τα 5 σημαντικότερα μαθήματα ζωής, που πήρα τα τελευταία χρόνια. 1# μάθημα.

Ήταν τέλη Σεπτεμβρίου του 2016 και βρισκόμουν στο αεροδρόμιο της Αθήνας! Μόλις είχα πάρει ένα μεγάλο ρίσκο και καθώς περίμενα να μπω στο αεροπλάνο, με είχε κόψει κρύος ιδρώτας.

Όμως ας τα πάρουμε από την αρχή. Μέσα στο 2016 έκανα τις μεγαλύτερες αλλαγές στη ζωή μου. Βγήκα από μια σχέση 6 χρόνων και παραιτήθηκα από την δουλειά μου, όμως η μεγαλύτερη αλλαγή που έκανα, ήταν αυτή στον τρόπο σκέψης μου.

Μέχρι τότε, ζούσα με τους γονείς μου και η δουλειά μου βρισκόταν 5 λεπτά από το σπίτι μου. Δεν είχα μάθει να παίρνω ρίσκα. Είχα μπει σε μια ρουτίνα και πίστευα πως κάποια μέρα δια μαγείας, όλα θα αλλάξουν. Να φανταστείτε, περίμενα να αυξήσει ο Τσίπρας τον κατώτατο μισθό όπως είχε πει τότε για να παίρνω 150 ευρώ παραπάνω τον μήνα.

Κάτι έγινε όμως τον Απρίλιο του 2016 και με σόκαρε. Κατάλαβα πως η ζωή είναι μικρή και δεν αξίζει να την ζω μέσα στην ζώνη άνεσης μου. Μέσα στην ασφάλεια. Κατάλαβα πως η ζωή είχε πολλά να μου δώσει, όμως έπρεπε να τα διεκδικήσω.

Δούλευα σε ένα σκάφος στο Λαύριο και μια μέρα καθώς έβλεπα όλα αυτά τα σκάφη, σκέφτηκα το εξής. «Μόνο σε αυτή την μαρίνα υπάρχουν περίπου 1000 σκάφη. Μόνο στην Αττική υπάρχουν τουλάχιστον ακόμα 10 μαρίνες. Ποιος τα έχει όλα αυτά τα σκάφη; Σίγουρα κάποιος που μπορεί να τα αγοράσει και να τα συντηρήσει. Δηλαδή όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι πιο έξυπνοι από εμένα; Όχι. Σίγουρα όχι όλοι. Μήπως είναι όλοι απατεώνες; Σίγουρα όχι. Άρα γιατί να μην μπορώ και εγώ να βγάλω λεφτά;»

Οπότε ξεκίνησα να ψάχνω τρόπους να βγάλω λεφτά και καθώς έψαχνα έπεσα πάνω στο consent της προσωπικής ανάπτυξης. Δεν βρήκα τα λεφτά, αλλά βρήκα κάτι πολύ πιο πολύτιμο. Επίσης ξεκίνησα να επενδύω στο χρηματιστήριο και να «παίζω» τα λεφτά που έβγαζα στο Forex.

Η αλήθεια είναι πως τα πήγα πάρα πολύ καλά, αλλά δεν μου άρεσε να κάθομαι μπροστά σε ένα λάπτοπ και να βλέπω όλη μέρα αριθμούς και έτσι αποφάσισα να μην συνεχίσω. Συνειδητοποίησα πως μου αρέσει πολύ να δουλεύω στην θάλασσα, αλλά δεν ήταν κάτι που ήθελα να κάνω για πάντα.

Έτσι αποφάσισα να επενδύσω σε αυτή την δουλειά, μέχρι να βρω το «κάλεσμα» μου.

Ένας από τους μεγαλύτερους μου στόχους, είναι να δω όλο τον κόσμο. Και η δουλειά στα κότερα, μου έδινε αυτή την ευκαιρία. Το πρώτο βήμα λοιπόν, ήταν να βγάλω το αγγλικό δίπλωμα του καπετάνιου για σκάφη έως 35 μέτρα. Το πρόβλημα ήταν πως κόστιζε κοντά στις 4.000 ευρώ και εγώ δεν τα είχα. Επίσης, μέσα από την δουλειά μου χρειαζόμουν τουλάχιστον 2 χρόνια για να τα μαζέψω.

Οπότε έψαξα για άλλη δουλειά, και την βρήκα τέλη Σεπτεμβρίου. Ήταν ένα σκάφος στην Κέρκυρα και έψαχνε πλήρωμα για 2 μήνες. Ο μισθός ήταν 2.000 τον μήνα. Ακριβώς 4.000 ευρώ που χρειαζόμουν για το δίπλωμα. Ήταν όμως ρίσκο.

  • Γιατί πήγαινα σε ένα μέρος που δεν είχα ξαναπάει μέχρι τότε.
  • Έπρεπε να παραιτηθώ από την «σίγουρη, δίπλα στο σπίτι μου» δουλειά μου.
  • Δεν ήξερα κανέναν.
  • Μπορούσαν άνετα να το ακυρώσουν ανά πάσα στιγμή και να μείνω στον αέρα.

Πήρα όμως την απόφαση να πάω. Πήρα το ρίσκο. Όταν ήμουν στο αεροδρόμιο έκανα σκέψεις να το ακυρώσω εγώ και να γυρίσω πίσω, όμως δεν το έκανα. Πήγα. Και τελικά αυτοί οι 2 μήνες ήταν από τους καλύτερους της ζωής μου έως τότε.

Γύρισα στην Αθήνα με 4.000 ευρώ έτοιμος να βγάλω το δίπλωμα. Τον Φεβρουάριο του 2017 το πήρα και ξεκίνησα αμέσως να ψάχνω δουλειά.

Παραιτήθηκα και από τις δύο δουλειές που έκανα τον χειμώνα, για να είμαι άμεσα διαθέσιμος. Πήρα ξανά, ένα μεγάλο ρίσκο.

Πήγα σε πολλές συνεντεύξεις, όμως δεν υπέγραψα σε καμία. Είχε φτάσει πλέον Μάιος. Ήμουν 2 μήνες χωρίς δουλειά και τα λεφτά είχαν σχεδόν τελειώσει. Μπορούσα άνετα να βρω μια δουλειά, όμως είχα συμφωνήσει με τον εαυτό μου πως αν δεν έβρισκα δουλειά με μισθό από 2.000 και πάνω δεν θα πήγαινα.

Η μάνα μου τότε μου έλεγε κάθε μέρα και πάνω από 10 φορές την ημέρα, να γυρίσω στην παλιά δουλειά μου. «Είναι σίγουρα λεφτά, χειμώνα καλοκαίρι. Δίπλα στο σπίτι σου. Θα μείνεις χωρίς δουλειά στο τέλος» και ούτω καθεξής. Επέλεξα να ζήσω με το ρίσκο.

Μέχρι που στις 8 Μαΐου βρήκα την καλύτερη δουλειά που μπορούσα να φανταστώ τότε. Δεν αστειεύομαι όταν το λέω αυτό. Ήταν πολύ καλύτερη από την ιδανική δουλειά που είχα στο μυαλό μου. Και όλο αυτό, επειδή είχα μάθει να ρισκάρω. Είχα μάθει να ζω με το ρίσκο.

Το πρώτο πολύ σημαντικό μάθημα που έχω πάρει τα τελευταία χρόνια λοιπόν, είναι:

Χωρίς ρίσκο, δεν υπάρχει ανταμοιβή!

Δεν γίνεται να το παίζουμε εκ του ασφαλούς και να περιμένουμε να πετύχουμε τους στόχους μας. Πραγματικά. Πρέπει να παίρνουμε ΡΙΣΚΑ.

Γιατί όμως δεν το κάνουμε; Γιατί αποφεύγουμε το ρίσκο όπως ο διάολος το λιβάνι; Γιατί το παίζουμε πάντα εκ του ασφαλούς;

Η απάντηση είναι πάρα πολύ απλή!

ΦΟΒΟΣ.

Φοβόμαστε. Φοβομαστε το άγνωστο. Φοβομαστε ό,τι δεν καταλαβαίνουμε. Γιατί;

Γιατί ο εγκέφαλος μας δεν είναι σχεδιασμένος να μας βοηθά να πετύχουμε και να είμαστε ευτυχισμένοι. Ο εγκέφαλος μας είναι σχεδιασμένος για να μας βοηθά να επιβιώνουμε. Ό,τι άγνωστο σε εμάς είναι κακό για την επιβίωση μας, σύμφωνα με τον εγκέφαλο μας. Οπότε δημιουργεί το συναίσθημα του φόβου, για να μας προστατεύσει.

Έχετε ακούσει για τη ζώνη της άνεσης; Είμαι σίγουρος πως έχετε ακούσει. Τι είναι λοιπόν ακριβώς η ζώνη της άνεσης;

Φανταστείτε έναν κύκλο. Μέσα σε αυτόν τον κύκλο βρίσκονται τα πάντα που υπάρχουν ήδη στη ζωή σας. Οι συμπεριφορές σας. Τα υπάρχοντα σας. Η καθημερινότητα σας. Οι άνθρωποι που ήδη έχετε στη ζωή σας και ούτω καθεξής. Αυτός ο κύκλος είναι οριοθετημένος από τη ζώνη άνεσης σας.

Ζώνη άνεσης.

Έξω από αυτόν τον κύκλο, βρίσκονται όλα όσα θέλετε. Όλα όσα θέλετε να αποκτήσετε, να κάνετε, να ζήσετε και να είστε. Για να τα πετύχετε όλα αυτά πρέπει να βγείτε από τη ζώνη της άνεσης σας.

Ζώνη άνεσης

Από την στιγμή λοιπόν που όλα όσα θέλετε είναι εκτός της ζώνης άνεσης σας και εφόσον είπαμε πως ο εγκέφαλος φοβάται το άγνωστο, για να πετύχετε αυτά που θέλετε, τις περισσότερες φορές πρέπει να αντιμετωπίσετε κάποιους από τους φόβους σας και να ρισκάρετε.

Ο Θεός έχει τοποθετήσει όλα τα σπουδαία πράγματα στην άλλη πλευρά του φόβου.

Will Smith

Αν δεν είχα βγει από τη ζώνη άνεσης μου την πρώτη φορά, ποιος ξέρει τι θα έκανα τώρα; Ίσως ήμουν ακόμα στην ίδια δουλειά να περιμένω τον Τσίπρα να ανεβάσει τον κατώτατο μισθό.

Πλέον όμως έμαθα να ρισκάρω. Κάποιες φορές δεν μου βγήκε. Πήρα το ρίσκο και «απέτυχα». Όμως αυτές οι μέσα σε εισαγωγικά αποτυχίες με δίδαξαν καταπληκτικά μαθήματα. Μαθήματα που οι επιτυχίες ποτέ δεν θα μπορούσαν να με διδάξουν. Πάλι κερδισμένος βγήκα λοιπόν.

Οι αποτυχία είναι πολύ καλύτερος δάσκαλος από την επιτυχία, αρκεί να έχουμε μάτια και μυαλό ανοιχτά.

Θέλω λοιπόν, να σας παροτρύνω όλους να ρισκάρετε. Να κυνηγήσετε τα όνειρα σας. Μην συμβιβάζεστε με λιγότερα από αυτά που θέλετε και αξίζετε. Η καλύτερη στιγμή να αντιμετωπίσετε τους φόβους σας και να ρισκάρετε, είναι τώρα.

Μερικές φορές απλά πρέπει να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας και να πηδήξουμε στο κενό!

Τι είναι λοιπόν, αυτό που σας κρατάει;

Παναγιώτης Φάσσας

•Yachting Captain •Psychology student •Stategic intervention student at RMT usa •Toastmaster •Blogger •Bookaholic

Αφήστε μια απάντηση